„16-ти мај е потсетник дека не постои деструктивна сила на која не може да се спротивстави. Во Европа од 1940-тите, восхитена од сеопфатното националсоцијалистичко владеење и премолченото соучесништво на толку многу земји, отпорот не се ни сонуваше. Со расните закони кои го оправдуваат злосторството третман на групи за кои се смета дека не се достојни да живеат заедно со супериорната раса, и отворени стратегии за уништување, хиерархијата на производството на знаење предводено од државата го нападна секое поле на постоењето, до најосновните елементи кои го одржуваат животот.

Меѓутоа, востанието се појави таму каде што повеќето неочекувано, во пркос на монструозниот рационален модел кој мораше да се покаже ефикасен во напорите да се ослободи од милиони луѓе.Ноќта на 16 мај 1944 година во концентрациониот логор Аушвиц-Биркенау, целото ромско население во логорот се побуни против идеологијата на нацистите, во очајнички обид да се одбранат од сигурна смрт.

Сведоштвата на преживеаните од соседниот логор откриваат приказна која била само раскажана, приказна за Порајмос и неговите жртви кои до последен момент се бореа за своето право на живот и хуманост“.